17 juni 2015 Harders…maar brasems

Posted on 17 juni 2015

2


Om niet opnieuw harders die er niet zijn te bevissen, ben ik vandaag -zonder hengel- eerst even wezen kijken. En ja hoor, ze blijken er te zijn en het water is weer helder. Het is een extra fietstochtje, maar de ‘zin’ om te gaan vissen krijgt hier uiteraard een extra opstekertje van. Snel de spulletjes halen, een heel witbrood en de ‘apotheek’ voor de geurtjes in de tas en weer terug. Kijken of ze vandáag dan iets van me willen eten.

De harders zijn er nog. De laatste maaibeurt heeft een mooi randje laten staan, zodat er prima dicht bij de kant te schuilen valt.

IMG_1805-schuilrandje

Met -pakweg om de tien minuten- kleine beetjes broodpap hoop ik de langscruisende vissen te interesseren. Het eerste uur lijkt op het inmiddels bekende scenario: de vissen tonen geen enkele belangstelling en grazen voort over de stenen. Het lukt me vooralsnog om ze niet aan het schrikken te maken.

Opvallend is trouwens dat ook de vogels hier behoorlijk voorzichtig zijn. Zelfs de meeuwen en de nijlganzen durven de korstjes pas op ruim 20 meter van me vandaan te pakken. Ze moeten hier indrukwekkende dingen hebben meegemaakt. Maar…in elk geval geen gedoe met vogels die in de weg zwemmen.

Dan lijkt er een knopje om en de harders beginnen de broodkruimels op te zuigen en blijven hangen rond de stek. Broodkorstjes aan het oppervlak willen ze niet hebben.

1804-1-best-veel

Het wordt tijd de hengel erbij te pakken. Tot dit moment heeft het ding naast me gelegen. De vissen doen zich tegoed en lijken zich op hun gemak te voelen. En er zitten joekels tussen!

Ik zie een enkele keer een grotere broodvlok naar binnen gezogen worden, dus de kans op succes begint te groeien. Het blijft echter verdraaid lastig om uit te vinden ‘hoe’ ze het willen hebben. Ik varieer met de diepte en de grootte van het broodvlokje.

Ik ben net een filmpje aan het schieten als een harder recht op m’n dobbertje af gaat…

1811-naar dobber

De rechterhand gaat naar de hengel. Het dobbertje schiet onder… en ik sla een gat in de lucht.

De school heeft zich niet laten verjagen en blijft rondhangen. Ik blijf kleine beetjes voer strooien als het even ‘rustig’ is. Een handje vlak onder de kant levert plots een hoop geplons op. Shit, boven op een paar vissen gegooid. Daar is lokaas niet voor bedoeld…

Maar na een kwartiertje blijkt de trek toch sterker dan de angst en de vissen komen weer terug. Ik gooi weer in en nu vertrekt het dobbertje (afgesteld op 35 centimeter diepte!). Ah…een brasem.

Snel dirigeer ik de vis weg van de voerstek en een paar harders zwemmen mee (!). Nog in het water onthaak ik de brasem en wacht even met bijvoeren. Ik zie inderdaad harders én brasems zwemmen.

De tweede brasem volgt vrij snel en bij de derde maak ik dan maar een foto. Ook nu zie ik bij het wegdirigeren een paar harders de brasem op afstand volgen. Ze doen dit dus ook bij niet-soortgenoten!

IMG_1807-brasem

Als de brasems vertrokken lijken, begin ik weer met voeren en het duurt niet lang of de eerste torpedo laat zich weer zien, die ook weer gulzig het broodkruim van de stenen naar binnen werkt.

Grotere stukjes zijn..te groot. Maar daar moet nu nét het toch al kleine haakje in…hmmm…

Bij de drie brasems zal het vandaag blijven, terwijl het laatste uurtje prachtige beelden voor ‘aan de binnenkant van de ogen’ heeft opgeleverd. Want de school harders is blijven hangen tot m’n brood op is, zonder dat ik ze heb weten te foppen.

1812-joekel

Deze joekel (linksonder!) bijvoorbeeld blijft maar rondzwemmen en grazen, maar vertikt het om even dat broodvlokje mee te pakken.

Verder draaien er regelmatig vier tot vijf prachtige vissen rond het dobbertje, of vissen zwemmen naar het broodvlokje en draaien weer weg; al die dingen eigenlijk die het hardervissen zo spannend maken komen voorbij. Behalve dat ene…

Ik heb ze vandaag in ieder geval aan het eten gekregen en in de buurt gehouden, da’s eigenlijk al heel wat. Binnenkort maak ik ze gek!

Groeten!

Marc

Advertenties