Uit de oude kist: Siesta en de snoekbaars

Posted on 18 maart 2012

0


We hebben Siesta verkocht. Ze is vijf jaar ons eigendom geweest. Dit was voor ons de beginstaat.

We waren blij toen we d’r gekocht hadden -joepie, een bootje!- en nu zijn we blij dat d’r vanaf zijn -joepie, geen bootje!. Ze was een verweesd bootje, uitgewoond door junks ergens in Amsterdam. Weggesleept door de havendienst en daarna via een bootjesveiling verkocht, aan ons. We hebben het eerste jaar vooral besteed aan het opknappen en rondjes varen op het Nieuwe meer. Aangezien ik eigenlijk bijna elk weekend aan zee sta te vissen, en de afgelopen twee zomervakanties weggeregend zijn, hebben we besloten er een punt achter te zetten: Petra en ik zijn geen ‘bootjesmensen’. Een stalen bootje vraagt dat je het opknappen ervan ook als hobby hebt. We hebben wel leren omgaan en varen met een bootje, dus dat is handig als we er eentje gaan huren ;-).

Het tweede jaar zijn we ermee op vakantie geweest: een rondje Westeinder, Brasemermeer, Kagerplassen en via de Vinkeveense plassen weer terug. Twee weekjes tuffen, het was een prachtige vakantie.

Tijdens die vakantie ving ik m’n grootste snoekbaars. Op een avond op een mooi plekje aan een eilandje in de Vinkeveense plassen. De vangsten op de Westeinder en de Kagerplassen waren karig geweest. Veel aanbeten en evenzoveel loslaters… Ik viste vanuit het bootje op de aanlegplek voor de nacht, niet per sé de beste stekken, maar wel makkelijk als je wilt gaan slapen.

Het was inmiddels donker, Petra lag al te slapen. Een stille nacht begin september, weing wind en een beetje aan het afkoelen.Twee hengels lagen uit, beaasd met een reepje voorn, verzwaard met enkele schuivende loodhageltjes.

Rond middernacht begon de lijn van het witte spinhengeltje af te rollen. Na aanslaan bleek er nu wel iets aan te hangen, en ik leek een zwaar gewicht binnen te draaien. Tot vlakbij de boot…. het ding werd wakker en begon naar de bodem te duiken. Het hengeltje begon vervaarlijk door te buigen en de slip werd aangesproken. Dit moest iets flinks zijn en ik riep Petra. Zij heeft de foto’s gemaakt.

Er was geen groot schepnet aan boord, dus de vis moest met de hand aan boord komen.

Bij de tweede poging lukte de kieuwgreep. In de consternatie geheel vergeten de vis te meten of te wegen, geen stoere cijfers dus.

Ik denk wel dat het even gaat duren voordat ik een grotere snoekbaars ga vangen.

Groeten!

Marc

Advertenties
Posted in: Uit de oude kist